Pizza en wijn

Het is een doordeweekse avond. Zo rond de klok van zessen. Ik vind mezelf terug in een Italiaans restaurant, ergens in het midden van het land. We zitten aan een tafeltje in een hoekje.

Buiten glinsteren de natte straten van de koplampen van passerend verkeer. Werkend Nederland spoedt zich naar huis. Op weg naar de warme maaltijd. Misschien wel een "makkelijke maaltijd" a la Rudolph van Veen.

Wij doen ook lekker makkelijk en eten dus buiten de deur. Alhoewel makkelijk, we zitten wel erg krap in de hoek. Een beetje weggestopt. Het is druk in het restaurant en de bediening lijkt onderbezet. Als dat maar goed gaat.

Wordt het zo'n avond met een strijd van wenken en roepen naar de bediening. Om a.u.b. iets te mogen bestellen....

Maar gelukkig, het begin is oké. We kunnen bestellen en uiteraard ontferm ik me over de wijnkaart. Aangezien we pizza eten kies ik voor een makkelijk drinkbaar wijntje. De keuze valt op een jonge Rosso Salento. De Pignicedda van Brancasi. 

Port?

De Pignicedda is een blend van Negroamaro en Malvasia Nera, aangevuld met Cabernet Salentino. De laatste is mij niet bekend. Wellicht een Pugliese variant van of naamgeving voor Cabernet Sauvignon.

Vooraf 'mag' ik de wijn proeven. Robijnrood in het glas. Een eerste diepe teug van mijn neus, doet mij denken dat ik met een Port te maken heb. Vreemd. Die associatie verdwijnt echter zodra ik de wijn proef. In niets lijkt deze wijn op Negroamaro's die ik eerder proefde. En dat terwijl deze druif met 70% toch de hoofdrol speelt in deze blend. 

Het glas bevat een voor een Zuid-Italiaan ongekend frisheid en 'lightness'. Het herkenbare Pugliese bittertje ontbreekt eveneens. Waar heb ik dit vaker geproefd? In Bardolino en een (Noord-Italiaanse) Merlot die ik onlangs proefde. Brancasi is erin geslaagd deze wijn uit de Zuid-Italiaanse regio Brindisi een verrassend fris karakter te geven.

Het tafeltje in het hoekje

Best aangenaam bij een pizza op een avond waarin regen en wind de boventoon voeren. Maar misschien meer nog een wijn voor een zomeravond. Licht gekoeld zal de Pignicedda nog beter tot zijn recht kunnen komen. 'Bij een lichte salade....' hoor ik mezelf plotseling zeggen. Oeps, ineens ben ik terug aan het tafeltje.

Het tafeltje in het hoekje. Mijn tafelgenoten kijken mij lachend aan. Het hoekje is nu wel héél piepklein. Gelukkig zit de stemming er goed in en gaat het gesprek geanimeerd verder. In het restaurant is het rumoerig en mijn opmerking was slechts een rimpeling aan de oppervlakte.

De avond trekt verder nagenoeg rimpelloos voorbij. We genieten van de uitstekende pizza en het leuke gezelschap. Maar we lijken qua bediening toch steeds meer in het welbekende hoekje te zitten. Laat ik het daar maar even op houden. De avond was te gezellig om erover te klagen.

En de wijn? Die was een plezierige rimpeling aan de oppervlakte.